Habertürk Gazetesi'nde köşe yazarlığı yapan Ece Hanım'ın işine 31 Aralık 2011 tarihinde yazdığı son yazısı nedeniyle işine son verildi. Ece Hanım'ı ve Habertürk Gazetesi'nin sahibi Turgay Ciner'i kendilerine yakın, daha doğrusu yandaş gören iktidarın baskısı sonucu bu çağdışı olay yaşandı. Åžaşırmıyoruz. Nihayetinde liberal düşünceye bile tahammül edemeyenlerden başka ne beklenecekti? Çalışan Gazeteciler Günü'nün kutlandığı bu haftada dünkü (Ulusal Basın) Cumhuriyet Gazetesi'ndeki Işıl Özgentürk'ün köşesinde de yayımlanan bu yazının, yerel gazetelerde de okunması gerektiği kanısına vardığımdan sizlerle paylaşmak istedim. Buyurun okuyun:
"Emret Komutan:
Anladık, siz çocukları öldürün, biz de 'Bir bildikleri vardır' diye susalım istiyorsunuz. Siz insanları bombalayın, biz onları sessizce eşeklere yükleyip götürüp gömelim. Bizi öldürürken milyar dolarlık bombalar kullanın, ama cenazelerimizi kendimiz taşıyalım; karlı tepelerden omzumuzda, yayan aşıralım istiyorsunuz. Daha taziyemizin çadırı kurulurken, ağıdımızın sesi duyulmadan, biz daha yasımıza başlamadan siz 'Höt!' deyin, biz de evlerimize dağılalım, çekirdeğimizi çitleyip televizyonda oynayanlara bakalım; aptal olalım, hatta hiç olmayalım, gidip kendi kendimize bir yerde ölelim, ölürken hiç ses çıkarmayalım, geride sonradan canınızı sıkacak bir iz bırakmayalım istiyorsunuz. Anladık, deprem evlerimizi başımıza yıksın, siz bizi dondurucu soğukta naylon çadırlara koyun, sonra karşımıza geçip "Sarayda yaşıyorsunuz ulen!' diye sırıtın, biz başımızı önümüze eğelim, hiç üşümeyelim, üşürken ölen bebeklerimizin 'hiç giyilmemiş pabuçlarını' ağlamadan satalım, o parayla çekirdek alıp sonra gidip evlerimize çekirdeğimizi çitleyip televizyonda oynayanlara bakalım, aptal olalım, bir gece uykumuzda donarak, sessizce ölelim; daha da başınıza bela olmayalım, bir mezar taşımız da olmasın ki görünce canınız sıkılmasın istiyorsunuz. Anladık, kimsenin kimseden haberi olmasın, kimse kimsenin derdiyle hemhal olmasın, haber vermeye çalışanlar, memleketine dertlenen çocuklar, öfkeli hocalar,sendikacılar,hukukçular artık kim varsa "Büyük düşünmenizi' engelleyen, hepsi bundan böyle hapishanede yaşasın, kalemini kâğıdını alın, yerine kumanya verin mis gibi, orada hayvanlar gibi birbirleriyle bile konuşamadan ömürlerini geçinsinler istiyorsunuz. Biz de bunlarla ilgilenmeyelim, çekirdeğimiz, televizyonumuz, domuzlar gibi huzurumuzla yaşayalım gidelim, siz canınız hiç sıkılmadan 'projelerinizin' açılış kurdelelerini kesin; hep kurdeleler, alkışlar, balonlar ve çiğdemler çekirdekler istiyorsunuz.
Anladık, siz bir gün öyle bir gün böyle deyin, biriniz başka biriniz başka söylesin; barış deyin, savaş deyin, sonra yine barış, sonra yine savaş, arada açılım, kapanım, aklınıza ne gelirse söyleyin, biz her gün hafızamızı yeniden 'tazeleyelim', her sabah sıfır olsun kafamız, ayna gibi mesela, hiç muhakeme yapmayalım, siz her sabah ne söylerseniz bizim için ilk söz o olsun, son söz sizinkisi olsun, hep size inanalım, başkasına hiç kulak asmayalım, siz hep haklı olun, sonra yeniden haklı çıkın, biz de salak gibi böyle oturup 'Aaa tabii bir de balkon konuşması var, ona bakmak lazım' diyelim; çekirdeğimizi alalım, balkonlarda hep gözümüz sizi arasın, başka herkese kör olalım, böyle istiyorsunuz.
Anladık, siz cambazlar arası kim daha cambaz müsabakası düzenleyin, istihbarat ve komplo kumkumalıklarıyla bir gün önce ölmüş çocuklarımızın cenazesini unutturun; hiç özür dilemeyin, aman siz hiç özür dilemeyin, bizim çocuklar hep sizin çocukların mezesi olsun, ölüsüyle dirisiyle hep sizin 'büyük düşünmelerinize' hizmet etsin; okyanus ötesi berisi bir kayıkçı kavgası bizim öfkemizden hep daha mühim olsun, İstanbul'daki iki kırık dükkân camı bizim çocukların kanını berhava etsin, dershane parası için sınırdan sigara kaçırmak zorunda kalan çocuklamız bizim, ömründe İstanbul'daki o vitrin camlarını hiç görmeden ölen çocuklarımız hep sizin olsun, tepe tepe kullanın, kullanamayınca öfkelenip böğrümüze çökün, böğrümüz, bağrımız hep size açık olsun istiyorsunuz.
Anladık, böyle istiyorsunuz. Bunları iyice belledik. Bellettirdin, sağ olasın! Åžimdi aynaya bak komutan! Bu, sensin! Sen böylesin. Sen bu kadarsın. Sen de şunu anla ey komutan! Biz de bu memleketin geri kalanıyız. Biz seni anladık Sen de şunu anla o zaman: Bizden bu kadar! Kabul etmiyoruz! Dinlemiyoruz! Sen istediğin kadar emret! Kendi kendine konuş dur! Biz seni dinlemiyoruzl"
Okudunuz. Yorum size ait. Düşünceye tahammülü olmayanlar ileri demokrasiden bahsediyorlar... Gülelim mi?? Ağlayalım mı?
