Denizli'ye 1963'te göçüp geldiğim zamanlarda nüfusu 40.000 kadardı. Atatürk ona 'Kocaköy' demişti. İlk görenlerde verdiği izlenim de öyleydi. Dokumacı iliydi, sokaklarında gezdiğinizde dokuma tezgahlarının sesini duyardınız “trik trak trik trak.” Hemen hemen bütün aile, başka işleri yoksa dokuma tezgahı başındaydı. Dokumacılık Denizli'nin zenginlik kaynağıydı. Bazıları işi daha da arttırmışlar, dokuma fabrikaları kurmuşlardı. Çok zengin olmuşlardı. Fakat ekonomik kriz, hükümetin gerekli önlemleri almayışı dokumacılığı, onun fabrikalarını bitirdi. Pek çok aile battı, trilyonlar, fabrikalar, villalar gitti...
Gelişim döneminde hızla köyden şehre akım başladı. 40 binlik Denizli 500 bini aştı. Yeni mahalleler kuruldu. Biz iki seneden beri Erenler Mahallesi'ndeyiz, buraya Servergazi Mahallesi de diyorlar. Denizli'nin en modern, kibar semti, oturduğumuz kahve Servergazi Parkı'nın içinde. Kahveci Mahmut'a soruyorum “90 kişinin oturduğu kahvede kaç yerli var?” “6-7 kişi var.” Diğer ilçelerden gelmişler, çoğunluğu da Denizli'nin kazalarından... Masamda oturan altı kişiden dördü Çallı. Köylerinde tarlaları, tokatları varmış ama geliri başında oturup çalışmaya değmez... Onun için satmışlar, sonra ver elini Denizli...
