Gül öğretmen Erciş'te 19 saat sonra enkazdan çıkarıldı. Åžimdi de memleketi Kütahya'da tedavi görüyor, “orayı seviyorum, onları anlıyorum, iyileşince döneceğim” diyor.
Matematik Öğretmeni Gül Karaçoban(26) deprem Erciş'i vurduğunda 6 katlı apartmanın altındaki Buse Cafe'de 4 arkadaşıyla oturuyordu, üçü öldü. O Van'da astsubay olarak görev yapan nişanlısının da çabalarıyla 19 saat sonra enkazdan çıkarıldı. Åžimdi de Kütahya'da ailesinin yanında ama aklı halen daha Erciş'te öğrencilerinin yanında...
Gül öğretmen “benim 300'e yakın öğrencim var, Van'ı, Erciş'i seviyorum. Oradaki insanları daha iyi anladığım için orada görev yapmak istiyorum” diyor. Karaçoban'ın tedavisi 6 ay sürecek. (24 Kasım 2011 tarihli Milliyet Gazetesi)
İşte bir öğretmen ülkesini ve onun insanlarını böyle sevebilir. Ah benim sevgili öğretmenlerim... Sizdeki o vatan sevgisini, o insan sevgisini ancak öğretmen olanlar anlayabilir.
Dağda, bayırda, ıssız köylerde, kasabalarda görev yaparsınız gık demeden, en küçük şikayette bulunmadan... Bu ancak vatan sevgisiyle, insan sevgisiyle yapılabilir, benim sevgili öğretmenlerim...
Büyük devlet adamı ve Edebiyatçı Andre Moruva “şöhretimi okul yaşamında karşılaştığım iki öğretmene borçluyum” diyor.
Büyük İskender “maddi babam Flip'se manevi babam Aristo'dur.”
Kızılçullu Köy Enstisisü'nde okurken Ömer Bey diye bir resim öğretmenimiz vardı. Karısı da kendisi de resim kadar güzel insanlardı. Sivas-Yıldızeli'ne gittiğimde ikisini de orada görmeyeyim mi? Kar, çamur içinde...
Bazı köy ensitülerini öğrenciler ve öğretmenler kendileri yapmışlardır. Köy enstitülerinde çalışmak isteyen o fedakar öğretmenlere “alın size okul. Tamamlayın bizden fazla bir şey istemeyin” demişler.
Köy çocuklarına 80 bin köy için böyle bir ortamda çalışma olanağı sağlanmıştır.
Sorun ortaya konmuş, ülkesini, insanlarını seven insanlardan çözüm istenmiştir...
İnsanları sevmek, ülkeyi sevmek... 19 saat sonra yıkımın altından çıkan insana öyle konuşturuyor. “Van'ı seviyorum, Erciş'i seviyorum, yine oraya gideceğim...”
