Son zamanlarda terör saldırılarının artışıyla beraber ne yazık ki nerdeyse her gün şehit ve yaralanma haberleri geliyor. Sayıları binlerce olan şehitlerimiz, vatanî görevlerini yaparken haince öldürülüyor. Biz de her şehit haberini gördüğümüzde kahrola kahrola izliyoruz maalesef. İzlerken içimiz cız ediyor, ailelerini düşünüyoruz o anlarda. Saldırıdan yaralı kurtulanlar olduğunu duyduğumuzda Allah onları ailelerine bağışladı diyerek mutlu olduk.
Yaralı kurtuldu! Ne tür bir yaralanma? Kolu mu bacağı mı koptu? Görme ya da duyma yetisini mi kaybetti? Bunlar hakkında hiçbir bilgi verilmiyor değil mi o haberlerde. Ben de çok şey istiyorum ha, zaten 2 dakika zar zor veriyorlar haberlerde, bir de gelip ayrıntıyı mı verecek? Vermez tabi, ne de olsa alışılagelmiş bir şey artık şehit ve yaralanma olayları. Evet, o operasyonlarda ve saldırılarda yaralanan askerlerimizin sapasağlam kurtulduğunu düşünüyoruz o önemsizce geçilen haberlerde. Ama işin aslı ne yazık ki öyle değil. Kiminin kolu kopuyor, kiminin bacağı, kimi sağır kalıyor, kimi kör... Anneleri ve babalarının, tam “çok şükür oğlumuzu büyüttük, artık mürüvvetini görelim” dedikleri sırada, bir gün kapılarını çalıveriyor oğulları tekerlikli sandalyede ve elindeki zarfın içerisindeki 294 liralık “GAZİ MAAÅžI” ile... Kapının önündeki kahraman Gazimiz sıkılır utanır, operasyondan “SAÄž” kurtuldum diyemez, içinden keşke “ÅžEHİT” olup bu anı yaşamasaydım der. Çünkü askerliği boyunca öz evlat gibi “oraya git, buraya gel, bunu yap, bunu yapma, operasyona git, operasyondan dön” diye emirler verilen evlat, artık iş göremez diye ona aylık 294 lira verip evine uğurlanır. Olacak iş midir bu? Neyin adaletinden bahsediyorsunuz bana? Yok neymiş efendim hak ve hukuk karşısında herkes eşitmiş. Geçeceksiniz o ayakları! Benim ülkemde böyle “KAHRAMAN GAZİLER” ve “KAHRAMAN ÅžEHİTLERİN ANALARI, BABALARI” var iken herkes eşit neyin olamaz! Onlar benden üstündürler. Çünkü sizin, bir iğne battığında “ah” diye bağırdığınız o bacak, yoktur benim Åžerefli Gazimde... Ya da hastalandı diye başında sabahlara kadar beklediğiniz oğul, yoktur artık “Åžehit Anası”nda... Ne için? Niçin? Bir hiç uğruna değil mi? Bir ...... uğruna...
Daha da yüreğinizi deşmek istemem, o yüzden lütfen o haberlerde sadece şehit ailelerini düşünüp kahrolmayın, o boynu bükük, birilerinin yardımına muhtaç olarak hayatını idame etmek zorunda kalan “KAHRAMANLARI” da düşünün!!!!
