Her 10 Kasım geldiğinde içime bir hüzün çöker. Doğadaki sararma, ölüm beni derinden etkiler.
Aylardan Kasım, üşüyoruz
Hep onu düşünüyoruz
O sarı saçlı devi
Çok erken gitti
Çok erken terk etti bizi
Daha o kadar çok işi vardı ki...
Ektiği tohumlar daha tam yeşermemişti.
Anadolu toprağının derinliklerine inmemişti.
Elbette her fani gibi o da bir gün gidecekti. Ama erken gitti. Dalaganlar, eşek dikenleri ortalığı sardılar. Görevleri çağdaş uygarlığın çiçeklerini korumak olan sözüm ona bekçiler (!) eşek dikenlerini kökleyelim derken çağdaş uygarlığın çiçeklerini köklüyorlar. Ama kim uygarlığın ışığını kim çamurla kapatabilmiş, kim bütün dünyayı karanlığa götürebilmiş?
İnsanlık ışığını araya araya bulur. O her gün ışığa yaklaşıyor, yarasaların gayreti boşuna...
Atatürk yalnız ülkeyi düşmanlardan kurtarmadı. Ebedi kurtuluşun yolunu da gösterdi. Devrimleri, altı oku bunun eseridir. Kurtuluşu arayanlar ona baksınlar...
Batı uygarlığı, akıl çağı onun hedefiydi, bilim ve teknoloji onun araçlarıydı. Hedef çağdaş uygarlık düzeyine ulaşmaktı. Bu hedeflere er ya da geç ulaşılacaktır. Böyle bir hedefe yürürken elbet duraklamalar, gerilemeler olacaktır. Bunlara aldırmadan yürüyüşe devam edilecektir.
